DONEER

Je kunt jouw donatie ook rechtstreeks overboeken naar:

NL31 RABO 0332 0585 30 t.n.v. J.B. Kuipers

 

 

TUSSENSTAND per 23 okt. 2018:

EUR 4744,83

Alle donateurs onwijs bedankt!

WAAROM?

Op 5 augustus 2018 werd Lombok om 19.46 lokale tijd getroffen door een zware aardbeving met een kracht van 6.9 op de schaal van Richter.

 

Met ons zessen zaten we er midden in. We hebben ervaren en gezien wat deze aardbeving heeft aangericht op het eiland Gili Air en later op het vaste land van Lombok. 70% van de gebouwen is ernstig beschadigd of ingestort. Het dodental stijgt nog steeds, er is een groot aantal gewonden en ontzettend veel mensen hebben geen huis meer.

 

Tijdens de aardbeving en de uren erna zijn wij enorm goed opgevangen door de locals. Door de hele gebeurtenis en de enorme hulpvraag die er nu ligt in Lombok willen we graag wat terug doen voor dit mooie land en de lieve mensen die zorg voor ons hebben gehad terwijl sommigen van hen hun huis kwijt zijn.

 

De Indonesische overheid bestempelt de aardbeving als een "lokale ramp" waardoor grootschalige en internationale hulp uit blijft en inwoners zijn aangewezen op lokale en particuliere initiatieven.

 

De opbrengst zal via de eigenaar van het Mandana hotel direct naar de getroffen families gaan. Daarmee komt elke euro bij het doel terecht en blijft er geen geld "hangen" bij grote hulporganisaties of bij de Indonesische overheid.

 

Esmée, Tim, Jenthe, Daan, Thom en Noortje

 

 

NIEUWSUPDATE

Scroll down

HELP LOMBOK

Na een fantastisch bedrag op te hebben gehaald is aan ons de taak om het ingezamelde geld op plaats van bestemming te krijgen.

 

We hebben nog altijd wekelijks contact met Surya, de hoteleigenaar, en krijgen door hoe de situatie op Lombok is.

 

De eerste weken na de aardbeving heerste er vooral chaos en verslagenheid. Toeristen waren weg, veel naschokken volgden en tot overmaat van ramp volgden er nog twee zware aardbevingen. Hierdoor zat de angst er bij de bevolking goed in en durfden ze niet direct te beginnen met het opbouwen van de huizen. Niemand wist of er nog meer aardbevingen zouden volgen.

 

Inmiddels 6 weken na de aardbeving lijkt de rust wat terug te keren. Surya heeft in al die tijd niet stil gezeten. Het hotel is dusdanig beschadigd dat veel kolommen verbrijzeld zijn. Hier moet een oplossing voor gevonden worden. Thom heeft daarin nog mee kunnen denken en uiteindelijk zullen de kolommen nu worden verstevigd met staal.

  • Lees meer

     

    Daarnaast helpt het personeel van het hotel inmiddels mee om het puin op te ruimen die de aardbeving heeft aangericht. Wat er moet gebeuren?

     

    • Versterken van de fundering en kolommen

    • Keuken en entree opnieuw opbouwen

    • Zwembad gedeelte moet gerenoveerd worden

    • De 3 hotelkamers renoveren

    • Salaris van de staf behouden

     

    De grootste zorg van Surya is dat hij zijn personeel aan het werk kan houden zodat zij het inkomen behouden en voor de families kunnen zorgen. Daardoor is de nood hoog om het hotel zo snel en zo goed mogelijk te herstellen waardoor zij weer gasten kunnen ontvangen.

     

    Daarnaast maakt Surya zich zorgen om Sira, een trouw personeelslid van hem. Hij is door de aardbeving zijn huis kwijt geraakt. Samen met zijn familie is hij nu dakloos. Het is voor Sira noodzaak dat hij zo snel mogelijk weer onderdak krijgt, want over een maand arriveert het regenseizoen. Surya heeft ons inzichtelijk gemaakt wat de opties zijn. In het kort komt het neer op het volgende:

     

    Een volledig degelijk huis te bouwen kost momenteel te veel tijd voordat het regenseizoen arriveert.

     

    Een tijdelijk huis kan worden gebouwd voor het regenseizoen waardoor Sira en zijn familie droog zitten. Surya zal hen laten zien hoe hij de materialen van dit tijdelijke huis kan hergebruiken voor het bouwen van een solide en definitief huis. Tegelijkertijd zal worden gezorgd voor een waterbron in de buurt van het huis.

     

    Surya heeft ons inzichtelijk gemaakt wat de kosten zijn voor een tijdelijk huis. Hierdoor hebben we besloten om hem te helpen het huis voor Sira te bekostigen van het ingezamelde geld van helplombok.eu.

    Ook hebben we besloten om een deel aan Surya zelf te geven om de salarissen van de staf te kunnen betalen, om zo de draad weer op te kunnen pakken.

     

    Als er opnieuw ontwikkelingen zijn m.b.t. de vorderingen van de bouw van het huis van Sira en de renovatie van het hotel dan plaatsen we een nieuwe update.

     

    Nogmaals heel erg bedankt voor al jullie donaties. Zonder jullie was dit niet mogelijk.

     

     

ONS VERHAAL

Zondag 5 augustus 2018

 

Gili Air is een klein eiland, in pakweg 1,5 uur kun je een wandeling maken rondom het eiland. Een droomplek met ontzettend lieve, behulpzame en sociale bewoners. Het is dan ook niet gek dat wij alle zes dit eiland hebben uitgekozen als vakantiebestemming.

De reis van Thom en Noortje liep ten einde, dus zij waren van plan om de laatste dagen door te brengen in het Mandana Hotel. Toevallig verbleven Daan en Jenthe ook in dit hotel. Een prachtig hotel op het midden van het eiland. Esmée en Tim hebben eerst een paar dagen doorgebracht op Gili Trawangan en waren van plan om vanuit Gili Air door te reizen naar Lombok.

 

19.46 uur - Alles begon hevig te schudden, werkelijk alles.

Alle drie de koppels bevonden zich op het moment van de aardbeving op een andere plek. Thom en Noortje waren bij een restaurantje, midden op het eiland, aan het wachten op een pizza. Daan en Jenthe waren nietsvermoedend een kookcursus aan het volgen en Tim en Esmée waren net in hun bungalow vlakbij het strand aangekomen. Voor ons en alle andere mensen op het eiland veranderde deze mooie dag in een nachtmerrie.

 

 

  • Lees meer

     

    Iedereen schrok zich wezenloos: dit was een erg zware aardbeving. We wisten het allemaal direct. De elektriciteit was in één klap weg. Er was lawaai van dingen die omvielen en naar beneden kwamen, muren en gebouwen die instortten en paniek van alle mensen om ons heen. Er heerste totale chaos en angst.

     

    Nadat de grond minder begon te schudden, wilden we allemaal zo snel mogelijk weg van de plek waar we op dat moment waren. Locals(de lokale bewoners) wezen ons de weg. Thom en Noortje liepen tussen de puinhoop door naar een groot, open veld. Hier waren veel mensen naar toe gerend, alleen of in groepjes. Dit veld bevond zich voor de bungalow van Tim en Esmée, dus al snel kwamen Tim en Esmée in contact met twee Nederlandssprekende mensen: Thom en Noortje. Op het eiland waren meer veldjes waar locals en toeristen zich verzamelden. Daan en Jenthe hebben de nacht doorgebracht op een van die andere veldjes.

     

    20:00 uur - Er was chaos, niemand wist iets.

    Mensen waren erg bang voor een tsunami, maar durfden dat nauwelijks hardop uit te spreken om niet nog meer paniek te veroorzaken. Om de vijf minuten volgde er een naschok, niet wetende of het een naschok was of een nieuwe beving. Tim en Esmée hadden direct na de beving hun spullen gepakt, dus zij hadden, wonder boven wonder, bijna al hun spullen bij zich. Thom en Noortje hadden nagenoeg niks bij zich, behalve een portemonnee en twee zaklampjes. Die zaklampjes kwamen goed van pas, omdat het helemaal donker was. De avond valt in Indonesië erg vroeg, dus het was op het moment van de aardbeving nét donker. We gingen de nacht in en niemand wist wat hem of haar te wachten stond..

     

    We gingen zelf maar eens even de situatie analyseren.. “Wat is er gebeurd? Hoe zoeken we contact met het thuisfront? Waar was de aardbeving: op land of op zee? En is er kans op een tsunami?” Allemaal vragen die door ons hoofd spookten. Door de aardbeving en de elektriciteit die weg viel, was het bereik op onze telefoons nihil. Heel af en toe hadden we bereik en wisten we een bericht te sturen richting onze familie.

     

    Locals zeiden dat ze contacten hadden met de overheid over de situatie. Die informatie kwam slecht door op dit eiland. We beseften ons, dat als er een tsunami zou komen, we echt kansloos zouden zijn. Gili Air is zo plat als een dubbeltje, 1,5 km breed en we konden geen kant op. We zochten met elkaar maar vast een boom uit, waaraan we ons konden vasthouden als het water zou komen..

     

    21:00 uur -  Ondertussen zaten we nog steeds in het donker.

    We voelden om de paar minuten weer een naschok. Het is een bizar en onbeschrijfelijk gevoel. De grond onder je voelt constant onstabiel en iedere keer zit je hart weer in je keel. Je weet niet hoe hevig de naschok zal zijn en wanneer hij zal stoppen. Door de constante dreiging van een tsunami blijft iedereen in een overlevingsmodus.

     

    Inmiddels brachten locals op alle veldjes wat drinken en wat brood om te delen met het hele veld. Zo ontzettend lief. Ook spraken we een aantal locals die duidelijk tegen ons zeiden: "Don't worry about your stuff, worry about your life; stay here. Don't go to your hotel." Een duidelijke boodschap. We wisten het nu zeker: dit eiland was nog nier eerder zo hard getroffen en zelfs de locals waren in paniek. Vanwege het tsunamigevaar heerste er continue spanning. De windvlagen door de palmbomen klonken als het geluid van de zee die dichterbij kwam. Dit veroorzaakte veel paniek, waardoor mensen vanaf de kust begonnen te rennen. Locals op het veld begonnen te schreeuwen dat we rustig moesten blijven. Het geluid dat we hoorden was een hevige windvlaag.. Gelukkig: vals alarm.

     

    Doordat het donker was, hadden we geen idee van de mogelijke schade. We spraken mensen die elkaar kwijt waren, hoorden locals bidden en zagen dat het veld waar we zaten steeds voller werd. Er kwam een zwaargewonde man op een omgekeerd strandbedje, dat diende als brancard, het veld op gedragen. Er werd geroepen of er dokters aanwezig waren.. De man op de brancard was zichtbaar zwaargewond aan zijn hoofd en we vroegen ons geschrokken af of deze persoon het wel zou overleven.

     

    23.00 uur – Thom en Noortje kregen een bericht van hun hotelmanager.

    De hotelmanager, Surya, vroeg aan Thom en Noortje waar ze waren. "Dichtbij de haven en het strand op een open veld." Ongeveer een uur later werden Thom en Noortje door de hotelmanager gevonden: "Mister Johan? Are you ok? Here is a blanket." Op de vraag of iedereen van het personeel van het hotel in orde was, werd gelukkig een positieve bevestiging gegeven. Op de vervolgvraag hoe het met het hotel was,  gaf hij het antwoord: "Very bad..”

     

    Surya had een grote deken meegebracht voor ons. Ontzettend lief:  daar zouden we met z'n vieren onder kunnen liggen, want het was inmiddels goed afgekoeld. Surya vroeg ons om rustig met hem mee te gaan naar een ander open veld midden op het eiland. Hij was namelijk nog steeds erg bang voor een tsunami en gaf aan dat er op het andere veld ook medische hulp zou zijn. Thom, Noortje, Tim en Esmée besloten met z'n vieren bij elkaar te blijven en bij daglicht te overleggen wat ze gingen doen. Met z'n vieren samen zijn voelde beter dan met z’n tweeën, dus hebben ze besloten om met Surya mee te gaan.

     

    00:30 uur – Aangekomen op een ander veld.

    Met z’n vieren zijn we achter Surya aangelopen naar een ander veld. Onderweg zagen we de chaos en verwoesting die de aardbeving had aangericht. Op het andere veld was een geïmproviseerde EHBO-post opgezet met alle aanwezige medicijnen en hulpmiddelen die voorhanden waren. Veel mensen waren gewond, dus de EHBO-post kwam goed van pas. Thom, Noortje, Tim en Esmée zijn, net zoals Daan en Jenthe, gaan liggen op een nog vrij stuk zand. Esmée had toevallig twee sarongs(strandlakens) in haar tas. Deze lakens hebben we op de grond gelegd en de backpacks hebben we gebruikt als hoofdkussen. Een poging doen tot slapen was kansloos, want er waren om de paar minuten naschokken. Op het veld waren veel insecten en kikkers die ons vergezelden. Achteraf bleek dat een kikker symbool staat voor geluk.. Er zat niets anders op dan de nacht uitzitten en wachten tot het licht zou worden. De rest van de nacht volgden naschokken. Bij iedere naschok vloog onze hartslag omhoog en wachtten we gespannen hoe zwaar de naschok zou zijn en hoe lang het zou duren. Wat een lange nacht. Wel met een immens heldere sterrenhemel met regelmatig vallende sterren. Het is niet moeilijk te raden welke wensen wij hebben gedaan..

     

    05:00 uur – Eindelijk werd het licht.

    Mensen kwamen in beweging en keken naar de schade. Surya kwam Thom, Noortje, Tim en Esmée ophalen. Hij zou meegaan naar het Mandana hotel, waar alle spullen en paspoorten van Thom en Noortje nog lagen. Daan en Jenthe hadden ook besloten om een kijkje te nemen bij het hotel, dus liepen daar Thom en Noortje tegen het lijf. Op weg naar het hotel was het muisstil.. Het werd goed zichtbaar wat de aardbeving van 7.0 op de schaal van richter had aangericht. Zo ontzettend veel schade. Ongelofelijk.

     

    Het Mandana hotel was niet meer bewoonbaar. De trap was naar beneden gekomen en de muren waren ingestort. De muren die gespaard waren gebleven, bevatten scheuren en stonden op instortten. Eén grote ravage. Surya was zichtbaar aangedaan. Hij had 4 maanden geleden het paradijselijke hotel geopend. Er was weinig meer van over.

     

    Jenthe en Daan besloten zich bij de andere vier aan te sluiten, waardoor we inmiddels met z’n 6-en waren. We liepen terug naar de familie en het personeel van Surya, waar Tim en Esmée zaten te wachten. De familie adviseerde ons te wachten op meer informatie. We werden een halfuur later door de familie en het personeel naar de haven gebracht, zodat we zo snel mogelijk van het eiland konden vertrekken.

     

    06:00 uur – Een mensenmassa bij de haven.

    Praktisch het hele eiland had zich verzameld bij de haven. Allemaal wachtend op een boot. Er lagen genoeg boten, maar er was natuurlijk niet genoeg brandstof aanwezig. Evenals de hoeveelheid kapiteins. Verslagen keken we naar een paar boten die werden bestormd. De chaos op de boot was immens. Mensen vochten zich naar voren, trokken en duwden, kropen over elkaar heen en hingen aan de zijkant van de boot om maar een plekje op de boot te bemachtigen. Onverantwoord. Gevaarlijk zelfs. De eerste 10 boten werden gevaarlijk vol geladen. Die lieten we uit angst voor de overtocht aan ons voorbij gaan. Er gingen gewonden en overledenen mee op de boot. Onvoorstelbaar.

     

    Tijdens het wachten op het strand was er nog weer een flinke naschok: 5.1 op de schaal van Richter. Het verontrustte ons dat we zoveel naschokken voelden. De aarde hield maar niet op.

     

    10:00 uur – We deden een poging…

    We kregen het gevoel dat er steeds minder boten terugkwamen vanaf Lombok.. We moesten, na drie uur wachten, dus echt een poging gaan doen om op een boot te komen. Dat was nog een hele uitdaging, want we wilden met z'n zessen het liefst bij elkaar blijven. Mensen duwden en trokken, waardoor het gevaarlijk werd om een poging te doen. Door het water liepen we naar de boot. De boten kregen namelijk niet de kans om aan te meren. Ze dreven gewoon. We hebben elkaar de boot opgetrokken.. Eindelijk.

     

    11:00 uur – Opnieuw chaos

    Na een relatief rustige boottocht van 20 minuten, naderden we het vaste land van Lombok. Niet wetende welke chaos we daar aan zouden treffen, omdat we inmiddels wel wisten dat het epicentrum van de beving in het Noordwesten van Lombok lag.

    Samen besloten we onze opties te bespreken: hoe kwamen we weg van Lombok? Er waren pakweg twee opties om van Lombok weg te komen: met de boot richting Bali of naar het vliegveld. Gezien onze eerdere ervaringen met boten en de ruige zee van de afgelopen weken, leek het ons geen slim plan om met de boot naar Bali te gaan. Was Bali überhaupt wel veilig? Er bleef dus eigenlijk nog maar één optie over: vliegen.

     

    Nadat we in de haven van Lombok waren aangekomen, hebben we eerst een tiental taxi's proberen staande te houden. Niemand stopte of alle taxi's waren al bezet. Hoe kwamen we hier in godsnaam weg? Wie kon en wilde ons nu wegbrengen met een auto? Niemand natuurlijk, want alle lokale bewoners hadden ook genoeg aan hun hoofd. Hun huizen waren verwoest en ze waren familieleden verloren. We besloten, met al onze bagage, een stuk te gaan lopen. De zon scheen natuurlijk volop.. Alles beter dan regen. Gaandeweg werd ook hier de grote schade duidelijk. Bijna alle gebouwen waren ingestort, auto’s waren kapot en wie weet hoeveel mensen er nog onder het puin lagen. Oftewel: opnieuw waren we in een complete chaos beland.

     

    Inmiddels zagen we dat er ook een soort van hulpverlening op gang was gekomen. De politie kwam in grote wagens met loeiende sirenes aanrijden richting de haven. Totaal onverwachts raakte de immense wagen een elektriciteitskabel, die door de vaart van de auto abrupt afknapte. De kabel slingerde onze kant op. We moesten moeite doen om de zweep te ontwijken. Gekkenwerk!! Door deze mensen voelden we ons nou niet bepaald 'gered'. Doorlopen dus.

     

    We beseften ons dat als hier een naschok zou komen, er alsnog veel restanten zouden omvallen. Gezien de hoeveelheid kabels en elektriciteitsmasten in de lucht, leek het ons niet slim om hier lang rond te blijven lopen. We besloten om niet met de menigte mee te gaan, omdat de kans op een taxi dan waarschijnlijk nog kleiner zou zijn. In overleg zijn we op een drukke, chaotische kruising rechtsaf gegaan richting de heuvels. Mocht er opnieuw een beving komen, dan zouden we in ieder geval iets meer open ruimte om ons heen hebben.

     

    Iedere auto probeerden we staande te houden. Niemand stopte. We voelden ons echt compleet kansloos. Uit het niets reageerde er een touringcar op ons verzoek. Hij stopte! In de bus zat een handje vol mensen. Wij waren met z’n zessen, dus kregen we het gevoel dat wij mochten bepalen waar deze bus naar toe zou gaan. Airport dus. De twee chauffeurs in de bus waren aan het bespreken hoeveel ze konden vragen voor deze rit. Ze hadden echt alles kunnen vragen, maar kwamen met een prima prijs van nog geen 10 euro p.p. Daar hoefden we, zielsgelukkig dat we weg konden komen, niet lang over na te denken. Er hadden meer toeristen gezien dat de bus stopte, waardoor de bus in een mum van tijd vol zat. We konden weg: naar het vliegveld en zo snel mogelijk vliegen.

     

    12:00 uur – De busreis door het mooie Lombok

    De busreis van ongeveer 2 uur ging door de bergen van lombok, verrassend genoeg was de weg goed begaanbaar. Onderweg konden we de ravage zien die was aangericht. We hadden nu de mogelijkheid om na te denken over een vliegticket. We hebben contact gezocht met het thuisfront en zij hebben voor ons een vliegticket geboekt naar Jakarta. Toevallig was het mogelijk om met z’n zessen dezelfde vlucht te boeken. Op dat moment beseften we nog niet hoeveel geluk we hadden. Op het vliegveld aangekomen stonden er duizenden mensen te wachten. De meeste mensen hadden geen ticket. De grond stopte nog steeds niet met trillen, dus hebben we de middag buiten overbrugd. We voelden ons totaal niet op ons gemak in het gebouw behorend bij het vliegveld. Het zou niet onmogelijk zijn als dit gebouw ook nog zou instorten..

     

    De check-in van onze vlucht verliep chaotisch. We moesten noodgedwongen het gebouw in, maar dat voelde allerminst fijn. De check-in hal stond supervol, bewegen tussen al deze mensen was moeilijk. Het was beangstigend om in een vol gebouw te staan met een trillende grond. Stel je toch voor dat er weer iets mis zou gaan..

     

    De vluchten op de borden klopten niet, schermen toonden geen informatie en medewerkers gaven tegenstrijdige informatie. Veel mensen op de luchthaven hadden slechts alleen een reservering via een tussenpersoon geregeld. Die moesten ze vervolgens met cash nog betalen op het vliegveld, wat niet veel mensen lukte. De ATM’s waren natuurlijk na een mum van tijd leeg. Ook bleken veel van die reserveringen waardeloos, omdat bij aankomst op het vliegveld de vluchten al volgeboekt waren. Wij hadden gelukkig online geboekte en betaalde tickets. Na lang wachten, konden we bij een willekeurige balie van onze luchtvaartmaatschappij toch inchecken. Eindelijk.

     

    De terminals van de luchthaven bevonden zich op de eerste verdieping, waar we liever niet naartoe wilden. De grond trilde nog steeds.. Onze vlucht had natuurlijk 2 uur vertraging. Dit was te voorspellen. We konden om 22:30 uur eindelijk gaan: op naar het “veilige” Jakarta..

     

    22:30 uur tot op heden – Pijn in ons hart

    Voor ons was de grootste zorg om zo snel mogelijk naar huis te gaan, maar voor de locals is dit hun thuis. Zij blijven achter in onzekerheid en chaos. Ze hebben ons onwijs geholpen en vonden onze veiligheid belangrijker dan hun eigen veiligheid. Zo bijzonder.

     

    Terugkijkend, beseffen we hoe fijn het was dat we elkaar hadden en hoeveel en hoe vaak we geluk hebben gehad. Iemand van ons opperde om mee te gaan in het gedrang om aan boord te gaan van een van de bootjes: een verstandige keuze, gezien de vele naschokken die de eilanden nog steeds teisteren en de latere berichtgeving dat er geen boten meer kwamen vanwege ruig water. Ook opperde één van ons om eenmaal aangekomen op het vaste land, weg te wandelen van de massa richting de heuvel, waar we uiteindelijk werden opgepikt door een touringcar. Ook hadden we ontzettend veel geluk dat het thuisfront een vlucht heeft kunnen boeken, we nog genoeg geld op zak hadden en we niet gewond zijn geraakt. Voor ons is de liefdadigheid van de locals het allerbelangrijkste geweest: zonder hen waren we niet gekomen waar we nu zijn.

     

    We zijn uiteindelijk met z'n zessen naar Jakarta gevlogen en hebben in hetzelfde hotel overnacht. Bij het ontbijt was het fijn om met elkaar te kunnen praten over deze nachtmerrie waar we wonder boven wonder goed (en relatief snel) uit zijn gekomen.

     

    Deze gebeurtenis blijft voor altijd in ons geheugen gegrift en we kunnen enkel hopen dat de natuur tot rust komt, dat de officiële dodentallen niet meer stijgen (al vrezen we voor het ergste ons baserend op de schade langs de weg en het menselijk leed dat we gezien hebben) en dat de lokale mensen de schade te boven komen. Hopelijk krijgen de gewonden de zorg die ze nodig hebben en kunnen de locals het normale leven, beetje bij beetje, opnieuw oppakken. Onze gedachtes gaan uit naar al die lieve, behulpzame en sociale mensen. Hartverscheurend.

     

    Thom, Noortje, Daan, Jenthe, Tim en Esmée

     

     

OVER ONS

ESMÉE VAN DER FELS & TIM VAN VLIJMEN

JENTHE VAN THILLO

& DAAN BLOEMEN

NOORTJE WOLTERS

& THOM KUIPERS

CONTACT

Met ons in contact komen? Dat kan natuurlijk, we vertellen je graag meer over ons verhaal en initiatief.

 

Vul het contactformulier hiernaast even in en we nemen zo snel mogelijk contact met je op.

Rechtstreeks een mailtje sturen naar onderstaand email-adres kan ook.

Submitting Form...

The server encountered an error.

Bericht verzonden.

Copyright 2018 FONT. All rights reserved.